partnerzy


projekty domów

ENCYKLOPEDIA ROŚLIN - OMAN WIELKI

Nazwa polska: OMAN WIELKI
Nazwa łacinska: Inula helenium
Rodzina: astrowate
Pochodzenie: Występuje w Azji Środkowej i Europie, a w Polsce uprawiana jest do celów farmaceutycznych.
Pokrój: Jak sama nazwa mówi, oman jest dużą rośliną, która osiąga nawet do 2 metrów wysokości. Surowiec omanu wielkiego stanowią jego kłącza wraz z korzeniami. Wykopuje się je w okresie od września do października, a następnie suszy podłużnie pokrojone w temperaturze nie większej niż 40 stopni C. Zalecane jest przechowywanie w szczelnie zamkniętych naczyniach.
Opis: Roślina ma aromatyczny, swoisty zapach oraz gorzki, długotrwały i palący smak. W jej skład wchodzą m.in. olejki lotne, związki gorzkie, sole mineralne oraz duża ilość inuliny. Oman ma działanie moczopędne, żółciopędne i żółciotwórcze. Poprawia on prace żołądka i jelit m.in. likwiduje wzdęcia, ból brzucha, uczucie pełności, kolkę jelitową i odbijanie się, a także dzięki przeciwbakteryjnemu działaniu ogranicza rozwój flory bakteryjnej. Wzmaga apetyt. Ma też właściwości przeciwbakteryjne i wykrztuśne, dlatego często używany jest przy kaszlu i chorobach związanych z drogami oddechowymi. Usuwa zalegający w błonach śluzowych i oskrzelach śluz. Działa również uspokajająco. Wchodzi on w skład wielu mieszanek ziołowych np. Pektosanu. Starożytni Rzymianie używali omanu wielkiego również w kuchni. Przysmakiem był korzeń smażony w cukrze. W Średniowieczu zaś z korzenia produkowano lecznicze wino. Ciekawe przepisy Napar: Należy 25 g omanu wielkiego zalać 150 ml wody. Pije się przed jedzeniem po 1/2 szklanki 3 razy dziennie. Lecznicza nalewka: Trzeba rozdrobnić 100 g korzenia omanu, a następnie zalać to jednym litrem białego wina. Odstawić na 8 dni. Po tym czasie całość przesączyć. Dodaje się po łyżeczce do herbaty kilka razy dziennie.
Stanowisko:
Galeria:
Dodał: grazyna

Zaloguj się, by skomentować

Skomentuj pierwszy!