partnerzy


projekty domów

ENCYKLOPEDIA ROŚLIN - Szczypiorek

Nazwa polska: Szczypiorek
Nazwa łacinska: Allium schoenoprasum L.
Rodzina:
Pochodzenie: Występuje w Europie, Azji i Ameryce Północnej.
Pokrój: Bylina tworząca zwarte kępy o wysokości do 25 cm. Składają się one z liści oraz pędów kwiatowych.
Opis:

Wartość biologiczna i energrtyczna : Użytkową częścią szczypiorku są liście, których wartość biologiczna jest stosunkowo wysoka. W 100 g świeżej masy znajduje się około 80 mg witaminy C, 26 mg karotenu, oraz 16 mg olejków eterycznych zawierających siarkę. Wartość energetyczna 100 g świeżej masy wynosi 267,9 dżuli. Liście szczypiorku są bogatym źródłem soli mineralnych. Zawierają one znaczne ilości soli potasu, wapnia, sodu, fosforu i magnezu. Liście szczypiorku są używane jako apetyczna przyprawa do zup, sałatek, kanapek. W wielu krajach przechowuje się go w stanie zamrożonym. Wymagania klimatyczne i glebowe: Szczypiorek ma małe wymagania klimatyczne jest wytrzymały na niskie temperatury i może zimować bez przykrycia. Szybko rośnie w temperaturze powyżej 15oC, lecz najsilniejszy przyrost zielonej masy następuje w temperaturze 20-30oC. W takiej temperaturze należy pędzić szczypiorek w szklarni. Rośliny rosną dobrze w miejscach lekko zacienionych, lecz tworzą największe i najsilniejsze kępki w pełnym świetle. Dlatego przy produkcji materiału do pędzenia należy uprawiać szczypiorek w miejscach dobrze nasłonecznionych.Rośnie dobrze na każdej żyznej i dostatecznie wilgotnej glebie. Najlepiej odpowiadają mu gleby piaszczysto-gliniaste o dużej zawartości próchnicy. Jak każda roślina trwała, uprawiany jest poza zmianowaniem, wymaga jednak pola wolnego od chwastów, a zwłaszcza od perzu, który przerasta kępki i jest trudny do zwalczania w czasie wegetacji. Siew szczypiorku: Nasiona wysiewa się do gruntu w końcu marca lub na początku kwietnia w ilości 5-6 kg/ha. Taka ilość wysiewu zapewni w dobrych warunkach uzyskanie materiału do pędzenia już po rocznej uprawie. Stosowana jest uprawa pasowa: odległości między rzędami wynoszą 27 cm, a co 4 rzędy pozostawia się przejście szerokości 50 cm. Zastosowanie: Roślina lecznicza. Liście zawierają dużo witaminy C (50-100 mg w 100 g), karoten, witaminę B2, sód, wapń, potas, fosfor i żelazo. Przyspiesza trawienie, obniża ciśnienie, wzmaga apetyt. Pasuje do wszystkich potraw jajecznych (np. omletów, sosów jajecznych), ryb, zapiekanek, twarogu, sosów (np. szczypiorkowo – czosnkowego) i niektórych zup. Najlepiej spożywać go na surowo. Świetnie komponuje się z pietruszką, trybulą i estrgonem.

Stanowisko: Jest uprawiany jako warzywo. Znany był już w starożytności. W Europie jego uprawa rozpowszechniła się w XVI wieku. Roślina lecznicza. Liście zawierają dużo witaminy C (50-100 mg w 100 g), karoten, witaminę B2, sód, wapń, potas, fosfor i żelazo. Przyspiesza trawienie, obniża ciśnienie, wzmaga apetyt. Sztuka kulinarna: liście powszechnie używane jako przyprawa.
Galeria:

Zaloguj się, by skomentować

Skomentuj pierwszy!